Daar ga je weer.
Intuïtie tegen hoop, hart tegen hoofd, lijf tegen verstand.
En wat doe je? Je geeft de regie uit handen, zonder dat iemand erom vraagt.
Je wacht op een teken, een knikje, een bericht, een bevestiging – iets dat misschien nooit komt.
En wie de fuck heeft ooit besloten dat iemand anders het recht heeft om jouw afronding of je rust te bepalen? Serieus.
En toch doen we het.
We leunen.
Op mensen die eigenlijk niks geven.
Op momenten die misschien nooit komen.
Op bevestiging die we onszelf al lang hadden kunnen geven, maar waar we hopeloos op teren alsof het zuurstof is.
En dat is vermoeiend.
Hoofdpijn. Kaakklemmen. Lichaam dat giert. Hoofd dat honderd scenario’s per seconde afdraait.
Want logisch weet je het al: dit gaat nergens heen. Maar je hart en je intuïtie willen iets anders. Iets dat misschien nooit komt. En dus worstel je, elke fucking dag weer.
Maar hier is het mooie: je hebt niemand nodig om hoofdstukken af te ronden.
Niemand.
Geen enkel mens op aarde mag bepalen wanneer jij verdergaat.
Afsluiting is geen cadeau van iemand anders. Afsluiting is iets dat je jezelf geeft.
En ja, het voelt awkward, ongemakkelijk, wankel. Maar elke keer dat je jezelf terugpakt, elke keer dat je voelt en ademt en gewoon doorgaat, pak je stukje bij beetje je regie terug.
Het is geen tijdloos, rustig proces.
Het is rauw, het is chaotisch, het is kut.
En dat mag.
Want op het moment dat je loslaat van die afhankelijkheid, merk je iets geks: je hoofd, hart en lijf beginnen langzaam op één lijn te komen.
Niet omdat iemand anders dat heeft goedgekeurd, maar omdat jij dat besluit.
En dat, lieve mensen, is vrijheid. Echt.
Reactie plaatsen
Reacties